Σπουδάζουμε την ιστορία του «νεώτερου» Ελληνισμού με αφετηρία, συνήθως, την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453). Ήταν η τελική πράξη στην κατάρρευση του «βυζαντινού» -όπως λέμε σήμερα- ελληνισμού, το τέλος των «μέσων» και η αρχή των «νεώτερων» χρόνων της ελληνικής ιστορίας. Από τη σκοπία, ωστόσο, της εξέλιξης του πολιτισμού των Ελλήνων, ορόσημο η αφετηρία των «νεώτερων» χρόνων δεν είναι το 1453. Είναι μάλλον το 1354: η χρονιά που ο Δημήτριος Κυδώνης, με προτροπή και του αυτοκράτορα Ιωάννη Κατακουζηνού, μεταφράζει στα ελληνικά τη «Summa Theologiae» του Θωμά Ακινάτη. Εκστασιαμένος ο Κυδώνης από το καινούργιο «φως» που έρχεται «εξ Εσπερίας», αναλαμβάνει να το μεταδώσει στους συμπατριώτες του Έλληνες. Το γεγονός οριοθετεί μια καινούργια εποχή για τον Ελληνισμό, μια νέα ιστορική περίοδο. Περίοδο όπου το ενδιαφέρον των Ελλήνων , μετατίθεται προοδευτικά από τη δικής τους παράδοση και τον δικό τους πολιτισμό σε κάποιο άλλο πρότυπο και όραμα βίου. [...]